W jaki sposób mogę stwierdzić, że mam dystymię?
Jeśli stale jesteś smutny czy przygnębiony (lecz nie odczuwasz ciężkiej depresji ani nie nachodzą Cię myśli samobójcze) przez parę lat, to prawdopodobnie cierpisz na dystymię, określaną także mianem zaburzenia dystymicznego. Można przypuszczać, że dziecko cierpi na dystymię, jeśli jest pod wpływem chronicznej depresji oraz odznacza się podatnością na irytację przez okres co najmniej roku. Kryteria diagnostyczne są całkowicie spełnione, gdy oprócz chronicznej depresji występują co najmniej dwa z dodatkowych symptomów: słaby lub nadmierny apetyt, zaburzenia snu (hiperinsomnia lub insomnia), brak energii lub nadmierna męczliwość, niska samoocena, słaba koncentracja lub trudności z podejmowaniem decyzji i poczucie beznadziejności. Niektóre osoby cierpiące na dystymię często zaniżają ocenę swoich możliwości; uważają siebie za „nieinteresujące” lub „pozbawione zdolności”. Ponieważ żyją one z tym zaburzeniem tak długo, jego objawy uznają za normalne i rzadko szukają specjalistycznej pomocy. Tak jak główne objawy ostrej depresji często powoli „oplatają” człowieka, tak samo dzieje się z symptomami dystymii. Nie jest rzadkością, że symptomy sięgają korzeniami dzieciństwa, wieku kilkunastu lat czy dalszej młodości. W sumie około sześciu procent Amerykanów staje się w czasie swojego życia dys-tymikami.