Symptomy depresji

Mniej więcej jedna na dziesięć osób zdiagnozo-wanych z dystymią jest także ofiarą co najmniej jednego ostrego epizodu depresyjnego. Gdy nakłada się on na okres dystymii, zjawisko to określa się mianem podwójnej depresji. Może ona być trudna do zdiagnozowania, ponieważ objawy obydwu zaburzeń są podobne. To poważne, lecz rzadkie zaburzenie jest diagnozowane wtedy, gdy dana osoba przejawia symptomy depresji i manii jednocześnie. Na przykład czuje się przygnębiona emocjonalnie, lecz kiedy myśli o decyzji dotyczącej biznesu, przejawia ogromne poruszenie lub też ma nieograniczoną ilość energii, lecz nie ma ochoty, by spożytkować ją w sposób, który kiedyś sprawiał jej przyjemność. Ogromna podatność na irytację jest główną oznaką zaburzenia mieszanego nastroju. Jego ofiary są czasami nazywane humorzastymi maniakami.

Niektóre osoby przechodzą pojedynczy epizod depresyjny i na tym sprawa się kończy. Inni do-
świadczają szeregu epizodów ostrej depresji oddzielonych wieloletnimi okresami wolnymi od symptomów. U innych osób epizody depresyjne bywają zgrupowane. Są także osoby, które niemal nigdy całkowicie nie wychodzą z jednego epizodu, wpadając w następny. Częstotliwość występowania epizodów depresyjnych może, lecz nie musi, zwiększać się z wiekiem człowieka. Poza tym im więcej przechodzisz ostrych epizodów depresyjnych, tym wyższe jest ryzyko wystąpienia następnych. Wyniki badań pokazują, że ryzyko wystąpienia trzeciego epizodu u osoby, która ma już w swojej historii dwa ostre epizody depresyjne, wynosi 70 procent, a dla osoby po trzech epizodach wzrasta do 90 procent.

Tak. Pod wieloma względami ból psychiczny towarzyszący depresji jest analogiczny do bólu fizycznego. Oba rodzaje mogą być trudne do opisania słowami. Ponadto każda osoba ma inny próg odczuwania bólu. Na przykład niektórzy ludzie nigdy nie oddają krwi, bo nie mogą znieść odczucia igły wkłutej w rękę. Inni zaś nic wtedy nie czują. Podobnie niektórzy mogą doskonale funkcjonować mimo uporczywego mrocznego nastroju. Inni w takiej samej sytuacji się załamują. O różnym stopniu odporności na depresję można się przekonać, przyglądając się temu, w jakim stopniu zaawansowania choroby ludzie po raz pierwszy zgłaszają się do gabinetu terapeuty. Niektórzy pacjenci przychodzą przedwcześnie, gdy jeszcze ich nastrój smutku nie osiągnął poziomu klinicznego. Inni zaś od ponad roku znajdują się w stanie depresji klinicznej lub mają za sobą próbę samobójczą. Są wreszcie i ci, którzy zgłaszają się na leczenie w najbardziej odpowiednim momencie – gdy objawy choroby zaczynają rujnować ich codzienne życie.

Zdecydowane tak. Ludzie zwykle łączą depresję tylko ze smutkiem, a przecież jeśli spojrzymy na kryteria ostrej depresji, to odnajdziemy wśród nich także podatność na irytację. Oczywiście, może ona także być cechą charakteru lub symptomem innego zaburzenia nastroju, jak na przykład pobudzenia, które zostało omówione w innej książce z tej serii, poświęconej zaburzeniom lękowym z napadami paniki. Jeśli do tej pory nie miałeś skłonności do irytacji, to jest ona prawdopodobnie symptomem depresji. U dzieci i młodzieży często głównymi symptomami zaburzenia są podatność na irytację i niepokój. Im ludzie stają się starsi, tym powracające epizody mogą być groźniejsze. Natężenie powracających epizodów w znacznym stopniu zależy od psychiki człowieka oraz poprzednio stosowanego leczenia, jeśli w ogóle miało ono miejsce. Jeśli przy pierwszym epizodzie byłeś skutecznie leczony, to prawdopodobnie nigdy nie doświadczysz tak przykrego ataku depresji jak za pierwszym razem. Przede wszystkim będziesz się orientował, co się z Tobą dzieje. Będziesz wiedział, jaka forma leczenia jest dla Ciebie najlepsza. Będziesz znał dobrego terapeutę i prawdopodobnie nie będziesz długo czekał na leczenie. Nawet jeśli od czasu wystąpienia ostatniego epizodu przeniosłeś się do innego miasta, to i tak będziesz wiedział, jak szukać wykwalifikowanego terapeuty, bo już kiedyś to robiłeś.